Dobbelen

Dobbelen. Jeetje. We hebben het afgelopen jaar bij Leo heel wat afgedobbeld. Drie stenen met twaalf kanten: 1 voor de planeten, 1 voor de tekens en 1 voor de huizen. Astrologische dobbelstenen. Volgens Leo het ideale oefenmateriaal voor de beginnende astroloog. Aan het einde van elke les haalde hij standaard zijn zakje met dobbelstenen te voorschijn. “Wie wil er iets weten?”, was het vervolgens. En natuurlijk wilden we iets weten! Of het goed was om te verhuizen. Hoe het huis het beste verkocht kon worden. En of het met Flip inderdaad wat zou worden.

De meeste van de cursisten hebben ondertussen vast hun eigen dobbelstenen wel aangeschaft. Ik in ieder geval wel! En ik steek ze niet onder stoelen of banken. Ik sjouw ze overal mee naar toe en breng ze op enig mogelijk moment heel terloops en subtiel ter sprake ;-). En bij de minste of geringste toenadering van gene zijde, liggen ze meteen op tafel. Vrienden en kennissen kennen mijn uitgelatenheid en zijn gewend me op zulke momenten af te remmen en te temperen. Ze nemen me vooral niet te serieus en reageren laconiek op mijn gepassioneerde enthousiasme. Ze kennen me.

Maar de mensen waarmee ik de vorige week doorbracht, kennen mij niet. We kwamen samen in een broeinest van spirituele activiteit, waarin iedereen het had over tarot, i tjing, astrologie en hekserij. Mijn dobbelstenen gedijden goed in zo'n omgeving en er was niemand die mij op voorhand afremde toen ik mijn stenen tevoorschijn toverde. Eerder dan dat gingen ze mee in mijn enthousiasme, waardoor mijn drie dobbelstenen konden uitgroeien tot de sensatie van de week.

Dat de tafel vol zat met nieuwsgierige ogen, stoorde de werper noch mij geenszins. Ik voelde me in verlegenheid gebracht met zoveel ogen op mij gericht, maar mijn enthousiasme overwon. Ik genoot van de gesprekken waarin werkelijk iets te weeg werd gebracht en voelde me als een vis in het water. Dit wilde ik mijn hele leven wel doen. Ik realiseerde me echter nog niet, dat ik me tot dan toe in een luxepositie had begeven. Mijn oefenconsulten deed ik met vriendinnen. Het dobbelen doe ik met vrienden en goede bekenden, mensen die mij aantrekken en die ik beter wil leren kennen. Ik had het tot dan altijd voor het kiezen gehad, omdat ik zelf bepaalde wie mijn gesprekspartner was.

Dat veranderde toen Caroliene mij de volgende dag vroeg of ik ook voor haar wilde dobbelen. Ik voelde me vereerd dat ik “gevraagd” werd, maar voelde weinig gemeenschappelijks met Caroliene en had haar intuïtief op een afstand gehouden. Een toenadering van haar kant was het laatste dat ik had verwacht. We gingen op zoek naar een rustige plek, waar ze me vertelde dat ze wilde weten waarom ze zo moeilijk contact maakt met mensen. Oeps! Dat werd ineens wel heel persoonlijk. Terwijl ze gooide, probeerde ik me te concentreren, maar ik kon geen contact met haar maken. Ik kon de stenen niet lezen. Lag dat aan mij of aan haar? Ik voelde me onrustig worden. Waarom lukte het me niet? Waarom wilde ik haar op een afstand houden? Ik probeerde me op Caroliene te concentreren en vroeg haar met dezelfde vraag in gedachten de stenen nog een keer te gooien. Ze gooide Maan in Schorpioen in 9, waarop ik haar voorzichtig vertelde dat ze zich naar andere mensen toe gevoelsmatig gesloten opstelt, maar daarnaast een intens en diepgaand gevoelsleven kent. Ze herkende wat ik zei, maar ik merkte dat ik in mijn bewoordingen oppervlakkig bleef. Ik wilde me professioneel opstellen door me op het resultaat van de dobbelstenen te concentreren. Ze wilde immers advies van de dobbelstenen, niet van mij persoonlijk. Maar het gesprek liep niet organisch, zoals de avond ervoor... of zoals de oefenconsulten die ik het afgelopen jaar had gevoerd.

Ik werd geconfronteerd met een ervaring van iedere praktiserende astroloog, dat een cliënt je niet ligt. Ik projecteerde iets op Caroliene, waar ik liever niet mee geconfronteerd werd. Ze had voor mij zo’n sterke behoefte aan bevestiging - dat ze lief en goed was - dat ik haar op een afstand moest houden om niet in dat patroon vastgezet te worden.

Ze had zich volledig voor me opengesteld en had behoefte aan feedback. Wilde ik uiteindelijk werkelijk de diepte in als astroloog, dan moest ik nu open kaart spelen. Uiteindelijk durfde ik haar in de ogen te kijken en haar te zeggen dat ik haar op een afstand hield en waarom. Terwijl de dobbelstenen nog steeds tussen ons in lagen, kreeg het gesprek een geheel andere wending, waarin het niet langer draaide om Caroliene’s behoefte aan contact, maar tevens om mijn angst om contact te maken. In die intense, kostbare minuten liet ik mijn zojuist in de groep verworven positie weer los en werden twee paar ogen geopend.

Verschenen in: AstroFocus september 2004

Terug