Verlammende angst
| Paniek. De helft van mijn jaargroep heeft haar examen binnen. Ik niet. En toch HEB ik me goed voorbereid. Ik HEB proefpersonen geregeld, een mooie planning gemaakt, afspraken afgezegd. Uren heb ik doorgebracht achter mijn laptop, de efemeriden bij de hand, horoscooptekeningen verspreid over mijn bureau. Niets staat me in de weg, maar niets gebeurt er ook. Mijn vingers liggen stil op het toetsenbord en ik staar voor me uit. Waar herken ik dit gedrag toch van? |  |
Het is niet de eerste keer, dat ik me zo verlamd voel. Een spreekbeurt op de middelbare school van 15 minuten duurde bij mij ooit 3 minuten, terwijl ik – als Tweelingen – mijn mondje toch aardig kan reppen. Een boek waarin alles draaide om een driehoeksverhouding. Maar van relaties laat staan een driehoeksverhouding snapte ik destijds niet veel en dat maakte mijn docent me in die overige 12 minuten nog eens extra duidelijk.
Mijn zwaarwegende mondeling Poëzie werd een groot fiasco. Tijdens de les had ik meestal een grote mond, maar nu zat ik minutenlang zwijgend tegenover hem. “Jij saboteert de boel bewust”, stelde mijn docent op een gegeven moment vast. Hij geloofde niet dat ik van de zenuwen alles vergeten was en geen woord kon uitbrengen. Datzelfde jaar moest ik mijn vervolgopleiding kiezen. Het werd een lerarenopleiding.
Toen ik rijexamen deed, lukte het me van de spanning niet om die aardige meneer een hand te geven. Ik kreeg de auto niet gestart, vergat de spiegels goed te zetten, sloeg links af waar hij zei “Rechts” en stopte twee keer voor groen licht. Bij mijn herkansing vergat ik van de zenuwen mijn papieren en de derde keer belde mijn moeder stiekem met een mevrouw die mij op afstand rustig kon maken. Ik reed af, ik was zeer tevreden en de examinator ook. Datzelfde jaar kocht ik mijn eigen ‘deux chevaux’ en reed ermee naar Zuid-Frankrijk.
En nu sta ik opnieuw op het punt examen te doen. “EXAMEN IN DE ASTROLOGIE”, galmt het door mijn hoofd. Ik krijg spontaan buikpijn. Terwijl ik achter mijn laptop zit, merk ik dat de energie langzaam uit me wegvloeit nog voor ik iets geschreven heb. Woorden van mijn meester Leo komen boven drijven: “Als astroloog is het belangrijk, dat je de astrologische werking van je eigen horoscoop kent.” Ik laat me afleiden en verdwijn in de symboliek van mijn eigen horoscoop.
Saturnus in X. Ik ben onzeker over mijn eigen maatschappelijke positie en hecht grote waarde aan een papiertje. Ik haal Leo’s kaartje van Saturnus er nog even bij: “Verlammende angst”. Dat klinkt wel heel erg zwaar, maar het klopt dat ik me in mijn openbare optreden soms als verlamd voel. En dan heb ik Mercurius conjunct Saturnus. Ik sta bekend als een serieuze prater en ben onzeker over wat ik weet. Ja, op zo’n moment wel, maar kunnen mensen dat aan me zien? Staat er verder nog iets interessants in mijn horoscoop? Ik kijk, maar wil het eigenlijk niet zien. Mijn gevoel vindt dat ik wel weer genoeg heb geanalyseerd en geïnterpreteerd. Dit stukje wil ik overslaan, maar Leo’s stem zingt door mijn hoofd: “Een goede astroloog kent zijn horoscoop!”. En die andere stem roept nog: “Ik wil niet, kan niet, durf niet”.
En dan zie ik mezelf van een afstandje en dringt het tot me door dat Neptunus en Saturnus zich hier laten gelden. Neptunus die weg wil en Saturnus die me bij de les houdt. Ik heb Saturnus inconjunct Neptunus. Ik heb vluchtneigingen, wanneer ik verantwoording moet afleggen. Maar toch… Ik zoek die grens zelf op. Dan wìl ik voor groepen kunnen staan. Dan wìl ik autorijden. En wanneer het me dan lukt om die verantwoording af te leggen, dan rijd ik met mijn versgeperste rijbewijs op zak naar Frankrijk en dan geniet ik ervan om voor groepen te staan. Alsof niets me meer in de weg staat.
Schijnbaar heb ik die lange aanloop nodig om die drempel te kunnen nemen. Vol goede moed kruip ik weer achter m’n laptop. Saturnus in X. Ik werk geduldig en gestaag aan mijn carrière. Het gaat me lukken! Ik word astroloog! Maar voor de zekerheid vraag ik mijn moeder of ze die mevrouw nog een keer voor me belt.Verschenen in: AstroFocus maart 2005