Mijn bijbel

Tien jaar geleden kreeg ik van een bevriende astroloog twee astrologieboeken. Het waren de receptenboeken van Libra en Parker, die ik in de jaren erna telkens weer open sloeg wanneer ik naar inzicht snakte in mijn eigen gedrag. In het bijzonder wanneer ik midden in een crisis zat, vond ik in deze boeken een bepaalde rust, alsof ze mijn bijbel waren.

Toen ik mij twee jaar geleden ging oriënteren op een astrologie opleiding kwam ik er pas achter hoeveel meer de astrologie omvat. Secundaire progressies en transits waren een ver-van-mijn-bed-show en ik kon mij niet herinneren er ooit iets over gehoord of gelezen te hebben. En nu stonden deze thema’s in het onderwijsprogramma van iedere AVN-erkende opleiding. Mijn eerste reactie was een mengeling van scepsis en aversie. Aan de ene kant leek het mij flauwekul. Ik vond het bestuderen van de geboortehoroscoop op basis van planeetstanden in teken, huis en aspect al meer dan genoeg. Geen extra poespas! Maar aan de andere kant wilde ik me toch wel heel graag meer in de astrologie verdiepen.

Mijn opdracht was duidelijk: wilde ik deze opleiding doen, dan had ik geen keus. Ik móést me openstellen om erachter te komen of deze nieuwe aspecten van de astrologie voor mij werken. Van mijn bevriende astroloog van weleer had ik ook een astrologieprogramma voor op de computer gekregen en daar zat een functie ‘transits’ op. Dus dat programma liet ik een lijstje maken van mijn transits van dat jaar. Ik zocht terug in mijn dagboek, probeerde verbindingen te leggen tussen gebeurtenissen en planeetstanden, maar ik vond niet voldoende aanknopingspunten om mijzelf mee te overtuigen. Tót de dag dat de transitaire Saturnus vierkant mijn radix Pluto liep. Nooit eerder had ik het gedurfd om tegen de mening of beslissing van een meerdere in te gaan, maar deze dag voelde ik een kracht in mijn lijf werken, die ik niet eerder had ervaren. Ik voelde me zo krachtig en overtuigd van het ongelijk van die ander, dat niets of niemand mij van mijn standpunt kon brengen. Hoewel het de onderlinge verstandhouding ernstig en blijvend heeft geschaad, was het een geweldige ervaring om die kracht te mogen voelen. Toen ik me een paar dagen na deze gebeurtenis realiseerde, dat het deze transit was die ik zo overduidelijk had gevoeld, twijfelde ik niet langer. Kort daarop belde ik Leo voor een eerste kennismakingsgesprek en twee maanden later ontmoette ik mijn medecursisten.

Ondertussen heb ik een gedegen astrologische scholing achter de rug en weet ik dat ik nooit het hele scala aan astrologische kennis en technieken zal beheersen. Ik hoef maar even wat tijd in de boekhandel door te brengen om dit nog maar eens bevestigd te krijgen. Maar dat is misschien ook wel het mooie aan de astrologie: je raakt nooit uitgeleerd. En sinds mijn examenwerkstuk op het bordje van Leo ligt, wil ik mijn perspectief langzaamaan weer verruimen. Zo wil ik graag meer over Medische Astrologie weten, iets waar we in de opleiding nauwelijks iets mee hebben gedaan. Maar mijn oog viel op mijn Astrologische Agenda, die ik in januari meteen praktisch ter hand heb genomen, maar waarvan ik het lezen telkens had uitgesteld, omdat ik mijn examen nog niet had afgerond.

En nu ik ‘m gelezen heb, ben ik op een punt aanbeland, waar ik voor mijn astrologie opleiding ook was. Ik wil niet los van het mij vertrouwde, maar nu heb ik geen stok achter de deur, die mij dwingt er iets mee te doen. Dus verschuil ik mij achter de opvatting dat ik nog in een stadium zit waarin ik alles graag voorgekauwd binnen krijg. En dan is het niet meer dan logisch dat ik maar moeilijk uit de voeten kan met zo’n vers thema als de zwarte maan, dat ook nog ‘s door zovelen tegelijk wordt belicht.

Verschenen in: AstroFocus juni 2005

Terug