Open brief aan Bastiaan
Bastiaan, je raakt me met je verhaal. Over de dolende ziel die zo in de war is, dat zij de weg naar het licht niet kan of wil vinden. Ergens diep van binnen heb je iets aangestipt, dat niet meer zal verdwijnen. Sterker nog: het dringt zich op hoogst ongebruikelijke momenten aan mij op. Als een jonge puppie, die tegen mijn been op springt, die gezien wil worden, geaaid en gehoord.
Als ik je goed begrijp, deel je iedere horoscoop in naar vier spirituele grondtypen, waarbij je rekening houdt met de afstand tussen Zon en Maan en of Mercurius Retrograde loopt. Vervolgens heb je het over de levensloop van deze typen, waarbij je type I en II koppelt aan de progressieve nieuwe en volle maan. III en IV koppel je vervolgens aan de progressieve Mercurius. En volgens jouw indeling behoor ik tot het type IV: de doorgeschoten reïncarnatie. Mijn Mercurius staat retrograde en de afstand tussen Zon en Maan in mijn horoscoop is kleiner dan zes dagen. Om preciezer te zijn: Ik ben 17 uur en 52 minuten voor nieuwe maan geboren.
De doorgeschoten reïncarnatie: Je hebt het over de ziel die zijn overlijden niet accepteert en blijft ronddolen. Als vanzelf zie ik op mijn netvlies het beeld van een zwaar getraumatiseerde kip zonder kop, die als een dolle blijft rondrennen. Hij snapt niet dat ‘ie dood is en wilt helemaal nog geen afscheid nemen van zijn collega-kippetjes. Dan zie ik die kip zonder kop met een stelletje gidsen om zich heen, die ‘m zo – ploef - van het ene op het andere moment in een nieuwe glijbaan des levens werpen. Het hopt van het ene leven in het andere en krijgt geen tijd om even op adem te komen, om te revitalizen. The rolocauster must go on! Op naar de volgende baarmoeder! Yeeehhhh! Het is het type dat het minst voorkomt en misschien is dat maar goed ook. Onze wereld zou er nog gehaaster van worden.
Maar ik loop over van vragen. Was ik daarom zo graag op mezelf? Met mijn vijftig knuffels, die allemaal hun eigen naam hadden? Die allemaal iedere avond één voor één een nachtzoentje van me kregen? Was ik daarom zo lang zo dromerig en afwezig, Bastiaan. Zo eenzijdig in mijn contacten? Was het mijn onvermogen om compromissen te sluiten, waardoor ik met mijn moeder in de clinch lag? De antwoorden dekken de lading niet. En toch resoneert iets in mij bij het lezen van jouw woorden. Maar ik heb nooit contact gehad met gidsen, met iets of iemand van Gene Zijde. Ik weet niets van vorige levens en ik weet ook niet wat ik daarvan moet vinden. Ik hoef daar ook niets van te vinden, maar dan nog... mijn nieuwsgierigheid is gewekt.
Daarom wil ik je dan toch iets meer vertellen. Aan de oppervlakte verwacht ik geen antwoorden meer te vinden. Dus vertel ik je over iets dat dieper verborgen zit in mij. Iets dat ik je bijna niet durf te zeggen, omdat ik bang ben dat je er heel hard om zult lachen. Daarom is het ook een klein geheimpje. Het kan het daglicht nog niet zo goed verdragen. Maar Bastiaan, het was er altijd voor me. Van toen ik nog een heel klein meisje was. En het was helemaal van mij alleen! Het was míjn kleine geheimpje. Al vanaf ik nog een heel klein meisje was, wees het mij de weg. Als ik het even niet meer wist, vertelde het mij wat ik moest doen. Of juist niet. Het was mijn levensdoel, mijn leidraad, mijn houvast, dat ik van kindsaf aan een oude, wijze vrouw wilde zijn. Ben je voorzichtig hiermee, Bastiaan, want bijna niemand weet hiervan. Behalve nog een andere mevrouw, die ik een tijdje geleden heb ontmoet.
Ik kwam bij haar en zij zou mijn aura lezen. Mijn geheim drong zich zo plots aan mij op, dat ik haar erover moest en zou vertellen. Ik nam haar in vertrouwen en vroeg haar of zij me kon vertellen, waar deze drang vandaan komt en wat ik er mee aan moest. Zij las mijn aura en vertelde mij over een vorig leven. Een vorig leven waarin ik tot een vrouwengroep behoorde. Een speciale vrouwengroep nog wel, waaraan je niet zomaar werd toegelaten. Je moest hoge idealen nastreven om lid te kunnen worden. Mijn drang om een oude, wijze vrouw te zijn, zou voortkomen uit dàt leven, zo liet zij me weten. “Paradoxaal genoeg is jouw doel in dit leven, dat je jezelf géén doelen hoeft te stellen. Maak maar lekker plezier enkel en alleen door helemaal in het NU te gaan staan.” Ik ontspande meteen bij de gedachte, maar na verloop van tijd zakte haar verhaal een beetje weg.
Maar nu ik jouw verhaal lees, dringt het zich weer onherroepelijk aan mij op. Je hebt een gevoelige snaar geraakt. En eigenlijk wil ik jou daarvoor bedanken, lieve Bastiaan, dat je mij opnieuw hebt wakkergeschud. Dat je mijn Mercuriaanse nieuwsgierigheid naar Spirituele Astrologie hebt helpen transformeren naar een Plutonische drang om het diepste in mezelf naar boven te halen. Een mens als ik wil in wezen niets meer en niets minder. Of zit daar nog een beetje verkleving met mijn vorige leven?
Verschenen in: AstroFocus december 2005