Astrologie en ik
Ik ben in de war. Ik wil dolgraag een kinderhoroscoop maken, maar iets weerhoudt mij ervan. En als ik in een optimistische bui opnieuw een aanzet probeer te doen, dan verzand ik in een mum van tijd in drijfzand. Ik loop tegen een muur van weerstand op, die mij iets lijkt te willen vertellen over hoe ik met astrologie wens om te gaan.
Carol van den Hoorn nam mij tijdens zijn lezing op de Netwerkdag in september al de woorden uit de mond. Bescheidenheid. De astroloog als dienaar. Het komt telkens weer bovendrijven. Ik wil zo graag bescheiden zijn. Ik wil bescheiden zijn naar kinderen toe. Naar de astrologie toe. Ik wil bescheiden zijn naar al wat groter is dan ik. Ik ben als de dood dat een opmerking van mij in het verkeerde keelgat schiet bij een ouder. Dat mijn woorden worden verdraaid, zodat ze in zijn of haar plaatje passen. Ik ben bang om te stigmatiseren, zodat het kind een stukje van zijn vrijheid ontnomen wordt.
Laat een kind toch lekker kind zijn zonder dat het te maken krijgt met onze volwassen hokjesgeest, denk ik dan. Want daar zijn wij grote mensen toch zo meesterlijk goed in? Om de wereld in te delen in zwart en wit, in kaders met scherpe, stekelige randjes? We hebben onze mening zo klaar, maar wat kopen we ermee? Schijnzekerheid. Een nepgevoel van veiligheid. En het kost “slechts” ongekend veel pijn en moeite om die illusie in stand te houden. Is het niet zo dat er nog niet zo heel lang geleden een oorlog gevoerd werd om de wereld te laten voldoen aan de ideeën van één man? Staat het dwangmatig vasthouden aan het eigen wereldbeeld niet aan de basis van alle strijd te allen tijde?
Astrologen kibbelen, vitten en ruziën over en weer, maar waar heeft iedereen het eigenlijk over? Zijn we niet met z'n allen bezig elkaar te overtuigen van onze eigen plaatjes over astrologie? De klassiek astroloog, de psychologisch astroloog, de Vedisch astroloog... We beheersen allemaal een stukje van iets dat zo veel groter en zo veel meer omvattend is, dan wij astrologen ooit kunnen bevatten. Als je astrologie zou zien als een grote taart, dan beheers ik slechts een minimaal puntje ervan. En iedere astroloog beheerst in mijn ogen slechts een minimaal puntje ervan. Gelijk geschoolde astrologen zullen elkaar met hun taartpuntjes wat meer overlappen, dan astrologen van verschillende stromingen. Maar alle taartpuntjes van alle astrologen van nu samen - zowel nationaal als internationaal – zou in mijn ogen nog slechts eenderde taartpunt opleveren.
Het leven is zoveel groter dan wij nietige mensen ooit kunnen bevatten en astrologie behoort daar ook toe. Ik kan in een horoscoop niet tot in details zien wat voor leven iemand in petto heeft. Of hij of zij een gevierd balletdanseres of een gevreesd moordenaar wordt. Ik zou niet eens willen denken dat ik dat zou kunnen zien. Ik voel dankbaarheid tot in het diepst van mijn tenen dat ik een bepaalde mate van inzicht heb in de werking van de planeten op aarde. Dat ik hierdoor voor heel even iemands steun in de rug kan zijn, dat ik iemand net even die bevestiging kan geven die hij of zij nodig heeft, dat ik iemand het gevoel kan geven dat hij of zij uniek is. Maar ik ben en blijf een mens, beperkt door tig plaatjes die ik op de wereld heb geplakt om mijzelf staande te houden en waardoor een hoop mij ontgaat. Door die onoverkomelijke beperktheid zullen altijd hoeken en gaten verborgen blijven voor mij en zal ik een horoscoop nooit volledig kunnen doorgronden.
Die metafoor van een taart helpt mij om mijn nederigheid te zien. En daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Ik besef hoeveel schade ik als astroloog kan aanrichten in een vlaag van hoogmoed. En niet alleen ik... Ieder mens in een machtspositie of met autoriteit kan schade aanrichten. Ook de ouders van een kind. En daarom houd ik mijn handen liever nog even af van de kinderhoroscoop. Ik vertrouw mijzelf niet en praten over een derde persoon die volledig afhankelijk is van degene waarmee ik een gesprek heb, boezemt mij vooralsnog alleen maar angst in.
Verschenen in: AstroFocus januari 2007