Ruimte maken
Niet zo lang geleden deed ik een cursus. Geboren worden, zo heette de cursus. Ik had een aankondiging zien staan op een felgekleurd blaadje met weinig tekst en ik wist het meteen: Hier moet ik bij zijn. Vraag me niet waarom, maar het voelde alsof de cursus speciaal voor mij was opgezet. Met een babyfoto van mezelf op zak toog ik naar de eerste les. “Geboren worden heeft te maken met leven en dood, met loslaten, met ruimte maken voor je ware zelf.” Dat was de boodschap. We deden intuïtieve oefeningen en maakten contact met onze 'geboortekleur' die staat voor je oorspronkelijke geboorte-energie. Week in week uit vulden we ons op met deze geboortekleur en beetje bij beetje lieten we los wat onze oorspronkelijkheid in de weg staat. De eerste weken had ik last van nachtmerries, waarin ik een baby was en me machteloos voelde. “Het is niet van jou”, verzekerde Gina de cursusbegeleidster mij. Ze maakte mijn aura schoon en gaf me tips hoe ik mij beter kon beschermen. Na die dag waren er geen nachtmerries meer.
Na de nachtmerries kwam halverwege de cursus de energieboast. Ik stond te trappelen van ongeduld om nieuwe dingen te ondernemen. Mijn 'geknakte takje'-ego werd er compleet mee weggevaagd. Opnieuw kwam Gina in beeld. Ze hield me tegen. “Een zaadje heeft tijd nodig om tot wasdom te komen Chantal”, zei ze. “Oh ja?”, floepte ik er quasi-naïef uit. Gina bleef vriendelijk en vol begrip. In haar ogen meende ik zelfs een fonkeling van herkenning te zien, maar ik liet het voor wat het was. Ze zei: “Je moet het voeden, koesteren en verzorgen, zodat het stevige wortels krijgt.” Pffoeh... Dat was makkelijk gezegd, maar dat maakte het nog geen gemakkelijke opgave, althans niet voor mij. Rustig blijven zitten terwijl je het gevoel hebt dat je op exploderen staat. Al die bruisende energie die door mijn systeem wervelt, maakt me uitermate onrustig. Alles in mij riep om actie en beweging. Ik wilde er vanaf. Ik heb wel eens van Kundalini-vuur gehoord dat plotseling als een slang langs je ruggengraat omhoog kan schieten. Hoe zou dat zijn als ik dit al nauwelijks kan verdragen? Ik wist me geen raad met mezelf en op momenten keerde het zich tegen me. Ik werd neerslachtig, angstig, boos of gefrustreerd. Ik putte mezelf fysiek uit door te dansen of te boksen, maar ik voelde intuïtief dat ik er de oorzaak niet mee aanpakte.
Ondertussen zijn we een paar maanden verder en is de cursus voorbij, maar nog steeds merk ik dat ik iedere dag levenslustiger en energieker word met parallel daaraan een tegenbeweging. Ik kom erachter dat ik in essentie bang ben voor mijn eigen levenslust en energie, dat ik er daarom zo snel mogelijk vanaf wil. Vorige week ben ik in de ochtend naar buiten gegaan om in de natuur te mediteren en ademoefeningen te doen. Meteen de eerste ochtend werd ik overspoeld door een immense vreugde en liefde voor de aarde en het leven dat zij schenkt. Ik hield het nog twee dagen vol, maar daarna kroop ik gauw weer terug in mijn schulp. De kracht die ik voelde, deed me te zeer schrikken.
Jaren geleden heb ik hier zelf om gevraagd. Diep van binnen weet ik dat. Films als “The Secret” en “What the bleep do we know” drukken me alleen maar meer met de neus op de feiten: “Be careful what you wish for: it might come true!” Toen ik met een burn-out voor pampus lag, wist ik ergens diep van binnen dat ik ooit boven mezelf uit zou stijgen. Dat ik op een dag meer energie tot mijn beschikking zou hebben dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Het voelt alsof ik bij de vervulling van deze wens ben aanbeland, maar dat ik de angst voor mijn eigen kracht daarvoor eerst moet overwinnen. Ik heb nog even en misschien herinnert u het zich nog wel: dit jaar loopt de transit van Pluto opposiet mijn radix Zon. In november voor het laatst. Na deze periode heb ik misschien het lef om mijn levenslust ten volste door me heen te laten stromen. Ik ga mijn best ervoor doen met Gina's woorden als begeleidende mantra: “Een zaadje heeft tijd nodig om tot wasdom te komen”. Ik zal mijn energie niet weggeven of verspillen, maar ze ademteug voor ademteug in me opnemen. Hoe spannend dat ook is. Ik zal ze voeden, koesteren en verzorgen. En daarnaast zal ik ruimte maken voor het nieuwe, want dat hoorde er ook bij: “Leven en dood zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en zonder loslaten creëer je geen ruimte voor nieuwe dingen”. En dus laat ik bij deze ook iets los in de wetenschap dat we elkaar in een andere vorm opnieuw zullen ontmoeten: deze plek in AstroFocus die ik ruim drie jaar met veel plezier heb gevuld.
Verschenen in: AstroFocus juli 2007